Wszystkiego najlepszego wszystkim Babciom

Z tej okazji, dla tych, którzy chcą dać swojej Babci coś więcej niż kartkę prezentujemy sposób na różę z masy Patcolor.

Rozkładana kartka dla babci

Dzień babci coraz bliżej. Dziś przedstawiam, w jaki sposób można zrobić niebanalną kartkę dla Babci.
 
 Potrzebujemy papier wielkości 30x30cm, który przycinamy do wielkości 15x30cm - w ten sposób mamy dwie bazy do dwóch kartek.

 

Nacinamy kartkę wg schematu. Od góry  i od dołu zostawiamy margines 2,5cm. Z prawej i lewej strony margines wynosi 5cm. Kartkę zaginamy co 10cm.

Otrzymujemy następującą bazę, którą teraz będziemy ozdabiać.

Strzępimy brzegi, aby uzyskać efekt starej kartki. Możemy do tego celu użyć specjalnego narzędzia, ale wystarczy nam ostra krawędź nożyczek.

Postrzępione brzegi tuszujemy tuszem lub barwimy, np. mokrą torebką herbaty albo farbkami akwarelowymi.

Przystępujemy do układania kompozycji. Wybrane elementy mocujemy klejem.

Skończona kartka prezentuje się następująco:

Recyklingowa sowa

Pomysł na wykorzystanie przetartych spodni i za małych koszulek. Ta sowa powędruje do mojej Babci. Mam nadzieję, że jej przeznaczeniem staną się igły i szpilki, bo takie było zamierzenie, ale do czego wykorzysta ja Babcia, to inna sprawa.
Do wykonania naszej maskotki - igielnika potrzebujemy: ok. 30 x20cm jeansu, 10x10cm materiału w kratkę, 5x10cm szarego filcu, 3x6cm białego filcu, 2x2cm czerwonego filcu, dwa guziki, biały kordonek do szycia, grubą igłę do cerowania, nożyczki, i wsad ze starej poduszki.

Na kawałkach materiałów odrysowujemy lub samodzielnie rysujemy kontury skrzydeł, korpusu, brzuszka, oczu i dzioba.

W sumie potrzebujemy 2x korpus, 4x skrzydła, 1x brzuszek, 2x szare oczy, 2x białe oczy, 1x dziób.

Jako pierwsze przygotowujemy skrzydła. Wszystko obszywamy na okrętkę. Przed zaszyciem lekko wypełniamy.

Podszywamy fartuszek ściegiem fastrygowym, żeby nam się nie siepał (wyłażenie nitek). Później tę nitkę wyciągniemy.

Teraz oczy. Najpierw guziki do białej części. Potem białe oko do szarej.

Zaczynamy montowanie naszych części. Najpierw mocujemy brzuszek pamiętając o usunięciu nitki fastrygującej.

Montując oczy możemy je nieznacznie wypchać.

Zszywamy przód z tyłem wszywając skrzydełka. Przed zaszyciem wypychamy wełną odzyskaną ze starej poduszki, która da lekkości. Można do tego użyć również zwykłej waty, ale ta po pewnym czasie zbija sie brzydko w wielką kluchę.

Gotowe. Teraz sowę możemy podarować Babci lub komuś innemu.

Jak zwykle czekamy na zdjęcia prac inspirowanych naszymi podpowiedziami. Będą nagrody :)

Kurs na kartkę dla Babci

Do zrobienia tej kartki potrzebujemy kawałek kolorowego kartonu, gotową bazę do robienia kartek lub karton przycięty to rozmiaru 14x14cm, wstążkę, koronkę, kwiatki , gotowy obrazek lub inne ozdobniki, które chcemy wykorzystać do naszej pracy, tusz, klej, nożyczki, linijkę, ołówek.

 
Z kolorowego, wzorzystego kartonu potrzebujemy kwadrat 13x13cm. Dzięki temu spoza brzegów będzie wystawała nasz baza kartkowa tworząc estetyczną ramkę.

Aby nadać dodatkowej głębi pracy tuszujemy brzegi kartonika oraz ewentualnych obrazków. Jeśli nie posiadacie tuszy, można do tego celu wykorzystać farby akwarelowe. Wówczas wilgotny wacik najpierw moczymy w farbce, a następnie delikatnie przeciągamy po kantach kartonu. Należy uważać jednak, żeby zanadto nie rozmoczyć kartonu.

Spośród zgromadzonych materiałów wybieramy te konkretne, którymi ozdobimy kartkę.

Mocujemy klejem gipiurkę i wstążkę.

Układamy kompozycję. Do napisów można stosować gotowe pieczątki lub drukować je samemu na ozdobnych, wizytówkowych kartonach. W tym przypadku skorzystałam z wydruku. Pamiętać należy, że wydruk z drukarki atramentowej lubi się rozmazywać, więc jeśli mamy taką możliwość skorzystajmy z drukarki laserowej.

Gotowa kartka na pewno ucieszy i zaskoczy obdarowanego :)

Czekam na zdjęcia prac (dzieci). Spośród nadsyłanych zdjęć do umieszczanych przeze mnie kursów będziemy losować nagrody dla małych pracowitych rączek :)

Pedagogika zabawy - o co chodzi?

Często spotykamy się z pojęciem pedagogiki zabawy. O co chodzi? Co się kryje pod tym pojęciem? Najpierw trochę teorii :)

Pedagogika zabawy jest symboliczną nazwą poszukiwań metod wspierających proces uczenia. Nawiązując do teorii psychologii humanistycznej i wyodrębniającego się z niej nurtu pedagogiki postaci, próbuje przełożyć założenia teoretyczne na propozycje sytuacji, w których uczestnik grupy może bez lęku rozwijać swoje najlepsze cechy. Celem pedagogiki zabawy jest dostarczenie opiekunowi grupy różnych pomysłów, umożliwiających mu świadomą, kreatywną, pobudzającą do twórczych rozwiązań pracę z uczestnikami grupy.

Zasady pedagogiki zabawy: Pojęcie "zabawa" nasuwa skojarzenie: "przyjemność", "spontaniczność", "radość". Pedagogika zabawy wybiera spośród wielu zabaw tradycyjnych lub terapeutycznych tylko te, które spełniają określone zasady, a zwłaszcza:- zapewniają dobrowolność uczestnictwa,- uwzględniają wszystkie poziomy komunikowania,- uznają pozytywne przeżycie jako wartość i unikają rywalizacji,- posługują się różnorodnymi środkami wyrazu.

Zabawa w tym ujęciu jest jedną z metod, dzięki którym poznajemy lepiej swoje umiejętności, uczymy się rozumieć i doświadczać radość z drugim człowiekiem. Pedagogika zabawy stawia sobie za cel poprawę komunikacji między wychowawcą a wychowankiem w procesie uczenia się i nauczania poprzez zastosowanie animacji czyli ożywienia. Styl prowadzenia grupy w pedagogice zabawy wyraża się sugestywnym zaproszeniem dzieci do wspólnej zabawy, działając bez stosowania presji przymusu. Podkreśla się przy tym wartość płynącą z nawiązania przyjaznych kontaktów z innymi uczestnikami zajęć, przeżycia czegoś nowego w grupie.

Dobrowolność uczestnictwa: polega na tym, że sam uczestnik decyduje, czy chce wziąć udział w zajęciach. Nie jest do niczego zmuszany, a rola wychowawcy przekształca się w rolę animatora, który zachęca, zaprasza do uczestnictwa, stara się zainteresować. Realizacja tej zasady umożliwia odkrycie własnych autentycznych zachowań i sprzyja uczeniu się.

Wszystkie poziomy komunikowania: poziom rzeczowy i emocjonalny. Pierwszy dotyczy możliwie obiektywnych, logicznych, prawdziwych informacji, które wymieniane są między ludźmi. Drugi wskazuje, że treści kształcenia przyjmowane są zawsze w zależności od emocji towarzyszących procesowi uczenia się, a zwłaszcza od dotychczasowego doświadczenia i kontaktów w grupie. Uświadomienie sobie tych mało widocznych, trudnych do określenia poziomów ułatwia jednocześnie akceptację różnorodności odczuć, jakie pojawiają się w danej sytuacji u uczestników grupy. Każdy z nich ma bowiem inne doświadczenia, inne skojarzenia, inne nastawienie do tego, co grupa podejmuje, inaczej też odczuwa swoje miejsce w grupie, ma większe lub mniejsze poczucie pewności siebie, inne towarzyszą mu lęki i obawy.

Pozytywne przeżycie jako wartość: zdobycie pozytywnego doświadczenia lub doznania w trakcie pracy w grupie i z grupą. Zabawa jest także pełną emocji sytuacją, która pobudza do refleksji i angażuje w ocenę argumentów, czyli pomaga w uczeniu się określonych treści i rozwiązywaniu problemów. Zdecydowanie unika bezsensownej rywalizacji, przypadkowych zwycięstw, konkurencji, w której jeden zwycięża, a reszta przegrywa. Zabawy uczą współdziałania, współpracy, dostrzegania różnych mocnych stron wśród uczestników grupy.

Różnorodność środków wyrazu: oznacza przekazywanie treści oraz wywoływanie emocji poprzez oddziaływanie na różne zmysły. Ruch, gest, dotyk, taniec, dźwięk, malowanie, gra ról, pantomima - to cała gama środków wyrazu, jakie mają do dyspozycji prowadzący i uczestnicy grupy. Różnorodne sposoby wyrazu ułatwiają komunikację w grupie.

Stosowanie powyższych zasad powoduje, że zabawa skierowana jest na uczestników a nie na zwycięstwo jednostki (wygraną), zajęcia przebiegają z zapałem, zaangażowaniem, kształtując postawy twórcze a nie odtwórcze. Pedagogika zabawy wykorzystuje współdziałanie a nie konkurencyjność oraz uatrakcyjnia i urozmaica zajęcia, przez co budzi radość wynikającą z sukcesów grupy a nie z przegranej jednostki.
 
Rodzaje zabaw wykorzystywanych w pedagogice zabawy:
- zabawy ułatwiające integrację uczestników, zmniejszające poczucie dystansu między ludźmi;
- zabawy rozluźniające, ruchowe, zmniejszające napięcie psychiczne i sytuacje lękowe;
- zabawy związane ze spotkaniem w nowej grupie;
- zabawy fabularyzowane według scenariusza;
- zabawy wykorzystujące dramę;
- gry dydaktyczne;
- gry dyskusyjne;
- metody animacji dużych grup, które uczą się jak zorganizować dużą imprezę, festyn, święto.

Kochani, zachęcam do wykorzystywania tej metody w pracy z własnymi dziećmi. Grupa to przecież już dwie osoby. Jest szereg zabaw, w które możemy się bawić sami z dzieckiem. A jeśli mamy więcej niż jedną pociechę, tym ciekawsze pomysły można wykorzystywać. Postaram się „sprzedać” moje sposoby na zabawę z jedynakiem lub grupką maluchów.
Przecież czas poświęcony dziecku teraz zaowocuje w późniejszym okresie. A poza tym, o ileż fajnie odgrywać „teatrzyk wieszakowy” niż oglądać kolejny odcinek Ben10 ;)

Zachęcam do dyskusji.

Z Nowym Rokiem :)

Z Nowym Rokiem 2010 rozpoczynamy prowadzenie naszego bloga. Mamy nadzieję, że będziecie tutaj często zaglądać szukając inspiracji do pracy z dziećmi. Zapraszamy więc serdecznie :)